اگر سحر، همین طور که خواب بودی یک باره بی دلیل بیدار شدی، دیدی سحر است،

مُفت از چنگ نده. همان طور توی رختخواب بگو شکر.

این شُکر را هم شیرین بگو.

این «شـ» را ببین توی دهان چه شیرین است، قشنگ توی دهان بگردان و بگو شُکر.

بعد اگر حالش را داشتی کار دیگر کنی، بلند شو و بکن اگر نه، زور نکن،

پتو را بکش سرت و بخواب.

روزیت همان یک شُکر بوده است.