خـــدایـــا... عزیزانم را چنان در جویبار زلال رحمتت شستشو ده که..
هر کجا تردیدی هست ایمان؛
هر کجا زخمی هست مرهم؛
هر کجا نومیدی هست امیدواری؛
و هر کجا نفرتی هست عشق جای آنرا فرا گیرد.
همیشه یکی هست ؛
که شما رو بیشتر از اونی که فکر کنید دوست داره !
و شما به طرز احمقانه ای ازش میگذرید ،
و میگید :
ما به دردِ هم نمیخوریم
ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم
خانه گوئي به سرم ريخت چو اين قصه شنودم
آن كه ميخواست برويم در دولت بگشايد
با كه گويم كه در خانه به رويش نگشودم
آمد آن دولت بيدار و مرا بخت فرو خفت
من كه يك عمر شب از دست خيالش نغنودم
آنكه میخواست غبار غمم از دل بزدايد
آوخ آوخ كه غبار رهش از پا نزدودم
يار سود از شرفم سر به ثريا و دريغا
كه به پايش سر تعظيم به شكرانه نسودم
اي نسيم سحر آن شمع شبستان طرب را
گو به سر میرود از آتش هجران تو دودم
جان فروشی مرا بين كه به هيچش نخرد كس
اين شد ای مايه ی اميد، ز سودای تو سودم
به غزل رام توان كرد غزالان رميده
شهريارا غزلی هم به سزايش نسرودم
شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق ، از این دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ،تواي بانوي شب هاي غزل خواني
خداحافظ ، به پايان آمد اين ديدار پنهاني
خداحافظ،بدون تو گمان کردي که مي مانم
خداحافظ ، بدون من يقين دارم که مي ماني
پاییز پنجره ایست
که از اتاق من
به هوای تو باز می شود
|
اگر سحر، همین طور که خواب بودی یک باره بی دلیل بیدار شدی، دیدی سحر است،
مُفت از چنگ نده. همان طور توی رختخواب بگو شکر.
این شُکر را هم شیرین بگو.
این «شـ» را ببین توی دهان چه شیرین است، قشنگ توی دهان بگردان و بگو شُکر.
بعد اگر حالش را داشتی کار دیگر کنی، بلند شو و بکن اگر نه، زور نکن،
پتو را بکش سرت و بخواب.
روزیت همان یک شُکر بوده است.
یک کوچه راه تا خانه ی تو راه است