ابیاتی ناب از عطار: منطق الطیر
من که باشم تا کسی باشم تو را
این بسم گر ناکسی باشم تو را
کی توانم گفت هندوی توام
هندوی خاک سر کوی توام
هندوی جان بر میان دارم تو را
داغ همچون حبشیان دارم تو را
هندویِ با داغ را مفروش تو
حلقه ای کن بنده را در گوش تو
ای ز لطفت ناشده نومید کس
حلقه داغِ توام جاوید بس
هرکه را خوش نیست دل از دردِ تو
خوش مبادش زانکه نبود مردِ تو
ذره ای دردم ده ای درمانِ من
زانکه بی دردت بمیرد جانِ من
یارب آگاهی ز یاربهای من
ناظری بر ماتم شبهای من
پایمردي من در این ماتم تو باش
کس ندارم دستگیرم هم تو باش
ذره ای ام گمشده در سایه ای
نیست غیر از تو مرا سرمایه ای
تا مگر چون ذره سرگشته من
درجهم دستی زنم در رشته من
پس برون آیم از این روزن که هست
پیش گیرم عالم روشن که هست
تا نیامد بر لبم این جان که بود
داشتم آخر کسی زان سان که بود
چون برآید جان ندارم جز تو کس
همره جانم تو باش آخر نفس
چون ز من خالی بماند جایِ من
گر تو همراهم نباشی وایِ من
رویِ آن دارم که همراهی کنی
می توانی کرد اگر خواهی کنی
یک کوچه راه تا خانه ی تو راه است