شـبـهـــــا زیــــر دوش آب ســرد ...

بی صدا رها می کـند، بــغض زخم هایـَش را ...

و هــمه می گــویند ...

خــــوش بــــه حــــالـش چــــه آســــان فــــرامــــوش کــــــرد ...!!

سـاعـتـهــا زیـر دوش مـیـنـشـیـنـی

 بـه کـاشـی هـای حـمـام خـیـره مـیـشـوی ...

غـذایـت را ســرد مـیـخـوری ...

نـاهـار هـا نـصـفـه شـب، صـبـحـانـه را شـام !

سـاعـتـهــا بـه یـک آهـنـگ تـکـراری گـوش مـیـکـنـی 

و هـیـچ وقـت آهـنـگ را حـفـظ نـمـیـشـوی !

شـبـهــا عـلامـت سـوالـهــای فـکـرت را مـیـشـمـری تـا خـوابـت بـبـرد !

و خـلاصـه ...
تـــنـــهـــائـــی از تــو آدمـی مـیـسـازد کـه دیـگـر شـبـیـه آدم نـیـسـت